Przemyśl to...

W 1672 r. Turcy przejmują jedną z największych polskich twierdz - Kamieniec Podolski, a wraz z nim całe Podole - region ze słońcem w herbie. Podole udaje się odzyskać wprawdzie w 1699, ale już bez obrazu. Ten został ponoć wykupiony z rąk tureckich przez Andrzeja Maksymiliana Fredrę z przeznaczeniem do kalwaryjskiego klasztoru. Jak było naprawdę - nikt nie wie (bardzo lubię tę frazę) - inne źródła mówią o wyrzuceniu obrazu przez Turków do rzeki Smotrycz, opływającej Kamieniec w potężnym kanionie, choć można to raczej przypisać wybujałej sarmackiej duchowości. Tak czy inaczej - przybyła z Kamieńca Podolskiego...

(info dla wszystkich niezorientowanych: trzy ostatnie wpisy dotyczą tego samego miejsca)

Kalwaria Pacławska zimą - to nie jest dobre miejsce. Wszystko to co, co latem skryte jest za ścianą zieleni i gwarnych tłumów ludzi, wychodzi na jaw i bezwstydnie zieje poczuciem braku. Brakiem gustu, brakiem środków, brakiem pątników. Peryferia stają się jeszcze bardziej peryferyjne. Trawa jest bardziej zmrożona, bardziej martwa i pozbawiona koloru, ulice bardziej puste a sezonowe sklepy jakby bardziej zamknięte. I tylko kontrast rozbuchanego lecz prowincjonalnego baroku w kapiącym od złota wnętrzu przypomina nam gdzie jesteśmy.

Nie można prowadzić bloga, kiedy ma się od kilku tygodni ten sam, nieciekawy widok za jedynym oknem. Trzymajcie za mnie kciuki. Za nowe, dobre widoki. Teraz to ważniejsze niż kiedykolwiek.

Można sobie powspominać.

Każdego roku, późną jesienią, gdzieś tam na dalekich peryferiach mózgu, pojawia się wciąż to samo pytanie i jest to pytanie zadziwionego dziecka: czy aby na pewno liście odrosną i tym razem? A może były to ostatnie liście, jakie widziałem w swoim życiu? Kikuty drzew wyglądają tak, jak gdyby już nigdy miały nie wypuścić pędów... A może wszystko było tylko złudzeniem?

Nie mogę sobie wyobrazić jesieni bez :-)