Przemyśl to...

Można sobie powspominać.

Każdego roku, późną jesienią, gdzieś tam na dalekich peryferiach mózgu, pojawia się wciąż to samo pytanie i jest to pytanie zadziwionego dziecka: czy aby na pewno liście odrosną i tym razem? A może były to ostatnie liście, jakie widziałem w swoim życiu? Kikuty drzew wyglądają tak, jak gdyby już nigdy miały nie wypuścić pędów... A może wszystko było tylko złudzeniem?

Nie mogę sobie wyobrazić jesieni bez :-)

Dla wielu - tajemnicze miejsce za bardzo wysokim murem. Zdecydowanie najbardziej kameralna ze wszystkich śródmiejskich świątyń. Siostry Karmelitanki przybyły do Przemyśla w 1884 roku, a cały kompleks pochodzi z przełomu XIX i XX wieku, więc - jak na Przemyśl - jest stosunkowo młody. Architektonicznie rzecz biorąc, to istnieje w tym mieście znacznie bardziej efektowny neogotyk, w postaci Kościoła Salezjanów. Nic nie może się jednak równać z Karmelitankami pod względem klimatu. Cichy zakątek, bardzo na uboczu, choć jednoczesnie o krok od ścisłego centrum, skryty za murem, na stromym stoku, w cieniu drzew, z efektownymi, kamiennymi schodami. Nimb zamkniętego, odizolowanego od świata zewnętrznego zakonu, żyjącego w ciszy, kontemplacji i w zgodzie z boskimi prawami, też nie jest bez znaczenia w moim odbiorze tego miejsca.

Kamienica w Rynku, nr 17. Z najstarszej, południowej pierzei. Te kamienice to istne labirynty, wielokondygnacyjne piwnice, klatki schodowe ze świetlikami, piętrami i półpiętrami. Siedemnastka posiada podnadto wspaniały, renesansowy portal i monumentalną sień przykrytą sklepieniem krzyżowym.

Cmentarz w Huwnikach, a na nim dawna rzymskokatolicka kaplica grobowa Tyszkowskich z 1825 roku. Co ciekawe, później była użytkowana jako cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego. Jeszcze jeden przykład przemieszania typowego dla tych stron. Przez wiele lat obiekt niszczał, jakby zepchnięty na margines życia miejscowości, pamiętam go jako atrakcyjną ruinę.